Ik bijt in zijn zachte voetje…

geen eelt, de geur van zijn voetje maakt me rozig en verliefd.

Het kost me kruim om mezelf los te maken van hem. Die blauwe heldere ogen houden me gevangen.

Toch wordt de professional in mij wakker.

Want ik ben er niet voor hem.

Zijn moeder volgt een coachtraject bij mij. Ik ben uitgenodigd bij haar thuis voor een tussentijdse evaluatie met haar partner erbij.

Want Ellen, zo heet zijn moeder, wil zo graag een betere balans in haar moederschap en haar rol als manager. Ze neemt haar werk heel serieus. Ellen wil het graag goed doen voor iedereen. Ze voelt zich hier verantwoordelijk voor en vindt het moeilijk om te delegeren.

Waardoor ze werk meeneemt naar huis.

Maar eenmaal thuis gekomen met het ventje op haar arm, stelt ze het werk uit. Dat geeft een continue knagend gevoel van binnen. Ze is wel thuis maar eigenlijk ook weer niet.

Deze innerlijke strijd vraagt kost haar veel energie waardoor ze niet kan ontspannen.

Is het voor jou ook zo’n zoektocht om een goede privé-werk balans te hebben?

Vaak willen we te veel in het leven. Moet alles perfect en op rolletjes verlopen. Zolang je dit punt niet bereikt hebt, blijf je maar hard werken. In de hoop om het perfecte eindstation te bereiken.

Dat geldt ook voor Ellen.

Het vervelende is, het eindstation ga je niet bereiken in deze levensfase. Je hebt een baan, het gezin, je familie en partner. Dan ook nog je vriendinnen en het liefst ga je 3 keer per week naar een yoga les. Een strijd die je nooit gaat winnen.

Daarom zei ik tegen Ellen bij het afscheid nemen:

“Je bent een rijke vrouw met een schat van een partner. En een lief hummeltje op je armen.”