Zoals Kirsten, die bij mij een coachtraject volgt.

Ze realiseert zich dat ze meer leiding mag geven vanuit haar rol. In plaats van haar best te doen om een van de teamleden te zijn. Dat ze meer verantwoordelijkheden mag geven aan haar teamleden. De meest beruchte stoelendans die ik al 40 jaar ken.

“Wie gaat dit project onder haar hoede nemen”?

Je hoort een speld vallen op de vloer van de vergaderruimte.  De koffiemachine begint driftig te rammelen. Verschrikt kijkt een mus door het raam naar binnen.

Zeven rode hoofden staren naar hun eigen iPad. Als je denkt dat ze heel geconcentreerd de actiepunten lezen, dan moet ik je  teleurstellen. Zo’n device op tafel, is een geweldig afleidingsmanoeuvre. Waar je met je lichaamstaal communiceert, dat je even een pakje boter bent gaan  halen. Oftewel “mij nie bellen.”

“Nou het is dan weer duidelijk wie dit varkentje weer mag wassen”, zegt een vermoeide stem met een diepe zucht. “Ik offer mezelf wel op.”

De woorden hebben amper de grond geraakt of alle teamleden stormen opgelucht naar buiten. Het is weer gelukt om de dans te ontspringen.

 

De rol van de projectleider

Het is de projectleider die (letterlijk) blijft zitten met een nieuw project in haar maag.

Ik heb een enorme fascinatie voor de dynamiek van een team. Hoe de teamleden inclusief de projectleider het zo in stand houden.

Is er een weg uit?

Natuurlijk.

Het vraagt van de projectleider om niet meer de martelaar uit te hangen. Ophouden met onbewuste verwachtingen zoals het uitrollen van de rode loper voor haar,  als ze alle aapjes op haar schouders neemt. Of dat de CEO van het bedrijf haar beloond met een lullig bosje bloemen van de Albert Heijn. Of erger nog, dat haar levensgrote foto op de voorpagina van de landelijke krant komt omdat ze het land heeft gered van de ondergang.

Door als projectleider of manager bewust stil te staan bij jouw stijl van communiceren en lichaamstaal, ontdek je hoe je bepaalde patronen in het team in stand houdt.

Bijvoorbeeld: je vindt het moeilijk om te delegeren omdat je niet “het baasje” wilt spelen.

Je kunt je voorstellen dat dit zorgt voor onduidelijkheid binnen het team. Wie geeft er nu leiding en richting aan het team? Als jij zwabbert dan volgt het team jou hierin.

Dus je kunt veel beter jouw gedrag veranderen waardoor de interactie met de teamleden ook verandert. Hier zit de sleutel. Dit geeft energie want je hebt alleen invloed op je gedrag.

De teamleden mogen meer aanpakken, zelfs als ze in eerste instantie mopperen of ongemakkelijk schuiven op hun stoel. Want onder dat gemopper schuilt vaak iets heel anders: de behoefte om serieus genomen te worden.

En dat is precies wat Kirsten langzaam begint te ontdekken. Dat het niet gaat om harder werken of meer slikken, maar om het creëren van een speelveld waarin iedereen zijn stuk verantwoordelijkheid draagt. Waar falen mag, waar leren moet, en waar samenwerken niet betekent dat de breedste schouders áltijd alles dragen.

De eerste keer dat Kirsten een project delegeerde, hield ze haar adem in. Ze zag de bedrukte gezichten van haar teamleden, hoorde de zuchten en voelde de spanning stijgen. Maar ze hield voet bij stuk. En toen gebeurde er iets onverwachts: een collega nam de taak op zich, aarzelend in het begin, maar gaandeweg met meer zelfvertrouwen.

Het was geen wonder. Het was leiderschap.

 

Experimenteer door anders te dansen

Misschien is dát wel de spannendste wending in dit verhaal: niet dat er altijd een redder opstaat die zich opoffert, maar dat een team leert dansen op de muziek van verantwoordelijkheid.

Dus de volgende keer dat de vraag klinkt: “Wie gaat dit project onder haar hoede nemen?” , hoeft er geen stilte meer te vallen. Dan zijn er meerdere stemmen die zeggen: “Ik pak dit stuk op.”

Want echte verandering begint niet bij heldhaftige offers, maar bij moedige keuzes.

 

Dus welke keuze maak jij vandaag?

Hoe ga je vandaag de aapjes terugbrengen waar ze horen?

Ik ben nieuwsgierig.

Laat je me iets weten?